آن چیزی که برای مقابله و رویارویی با دشمن درجامعه اسلامی کارساز است، دین و غیرت بر دین است؛ ابزار مادّیت کارایی ندارد
آن چیزی که برای مقابله و رویارویی با دشمن درجامعه اسلامی کارساز است، دین و غیرت بر دین است؛ ابزار مادّیت کارایی ندارد.
آن چیزی که کارایی دارد درونی است.
ایمان، دین، غیرت بر او که آن حالت است.
در گذشته یعنی در موقع علی(علیه السلام) و قبل آن هم اینجور بود.
حتی برای امام حسین(علیه السلام)، که بیشتر برای امام حسین(علیه السلام) بود برای امیر المؤمنین کمتر،
آن هایی را که جو حاکم در جامعه در اختیار آن ها بود، فضاسازی می کردند. فضای مادّیت درست کردند برای جامعه. مردم را به مادّیت سوق می دادند.
معاویه همین کار را می کرد. آقا بروید ببینید دیگر.
این از زمان عثمان شروع شده است.
خوب حرف های مرا گوش کنید؛
از زمان عثمان شروع شد که مسیر و فضا، مسیر مادّیت شد.
تا به حسین(علیه السلام) رسید ببینید چه در آمد.
جوّ حاکم بر جامعه، جوّ معنویت نبود. جوّ مادیت بود که حاکم بود بر جامعه.
دیگر اینجا ابزار معنویّت کارایی اش را از دست می دهد.
بارها امام حسین (علیه السلام) فریاد بزند فایده ای ندارد.

شما شنیدید عمر سعد گفت «أَ أَترُکُ مُلکَ الرِّی وَ الرِّیُّ مُنیَتی»
حکومت ری را رها کنم؟
خودش می دانست. او بحث جهنّم و بهشت را خوب می دانست.
ولی گفت نه! من نمی توانم از این بگذرم.

چه بود؟ جوّ حاکم مادیّت بود.
مال، جاه؛ مال، جاه؛ مال، جاه…. تمام شد.
خیلی برایتان روشنش کردم.
پول ریاست. پول، ریاست؛ پول، ریاست….

این جوّ حاکم بر جامعه بود. اینجا چه می شوند؟
آن کسانی مثل حسین(علیه السلام) مثل علی(علیه السلام) که رهبران معنوی هستند، بیچاره می شوند. بیچاره می شوند این ها. چرا؟ چون ابزار مردم هستند. وقتی زیرمجموعه ها آمدند جاروها و پاروها کردند، آن ها جگرهایشان خون است.