استاد علی صفایی حائری
ما به اندازه همه وجودمان، به اندازه تمامى ابعاد خلق‏ها و نسل‏ها استعداد داريم. اگر بخواهيم اين استعدادها را تنها براى نان و آب، براى اينكه پُست و مدركى پيدا كنيم محصور نماييم، زياد هم مى‏آوريم. اينجاست كه آخرِ عمر ما و تمامِ حاصل زندگىِ ما، اين مى‏شود كه سگى را دست بگيريم و از كنار ساحلى بگذريم و سوت بزنيم و يا گذشته بى‏حاصلمان را تكرار كنيم.

جهت دریافت فایل pdf کلیک نمایید