نویسنده: داوود بختیاری دانشور
وی در سال 1346 در تهران متولد شد و در همین شهر نیز رشد و پرورش یافت. دارای لیسانس مدیریت صنعتی بود و به ‌عنوان کارشناس ادبی در دفتر هنر مقاومت مشغول به کار شد و با انجمن قلم نیز همکاری می‌کرد. بختياري که مدتي از بيماري هاي قلبي و کبدي رنج مي برد سرانجام عصر روز چهارشنبه 29 اسفند 1386 در 40 سالگي در منزل خود درگذشت. در بررسي آثار داستاني توسط معاونت امور فرهنگي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در سال 1380 رمان “مي توان تنها رفت” او رتبه دوم را به دست آورد. در يازدهمين جشنواره كتاب سال دفاع مقدس نيز كتاب “خانه ابدی” “داوود بختياری دانشور” رتبه دوم را به دست آورد. همين كتاب در هفتمين دوره از جايزه ادبی شهيد حبيب غني پور اثر برتر شناخته شد.

آثار بختياری به دو دسته داستان و خاطرات داستاني قابل تقسيم هستند كه مهم ترين آثارش عبارتند از: “پرواز سفيد” (براساس زندگي شهيد عباس بابايي)، “پاوه سرخ”‏ (براساس زندگي شهيد دكتر مصطفی چمران‏)،”حديث مردي كه با ما بود” (خاطرات امير سرتيپ دوم شهيد علي شهابی)، “من و عكس او” (درباره سوسنگرد)، “مسافر” (براساس زندگی شهيد غلامحسين افشردی “حسن باقری”)، “سبزهای خاكی” (زندگی نامه داستانی شهيد سيداكبر شيخ‏ الاسلام‏)، “می توان تنها رفت”‏ (زندگي نامه داستانی شهيد عبدالرضا موسوی)،”فرمانده شهر” (براساس زندگي شهيد محمدعلي جهان‏ آرا)، “غريبه” (براساس زندگي شهيد يدالله كلهر)، “مرسده”‏ (رماني براساس زندگي يك دختر بوسنيايی)، “دفترچه‏”،”تمام زندگي پيش روی من است”،‏ “مردی كه خواب نمی‌ديد” (خاطرات اسير آزادشده ايراني اسدالله خالدی)، “آرامگاه” (براساس زندگي شهيد حسن آزادي) ، “بچه محله جلالی” (براساس زندگی شهيد عليرضا ماهينی)، “خاطرات دور” (بر اساس زندگي شهيد حميدرضا شريف الحسينی)، “خانه ابدی” (براساس خاطرات شهيد حسن آزادی)، “سرب شيرين”، “فرمانده ای‌ مثل پدر” (براساس زندگي شهيد حسن عليمردانی)، “متولد يازده شهريور” (براساس زندگی شهيد محمود كاوه)، “آن سوی شب”(زندگي نامه داستانی شهيد دكتر محمدجواد باهنر)،”مين های دوست داشتنی” (براساس زندگي شهيد عليرضا عاصمی)،”محمدعلی رجايی” (زندگی نامه داستانی شهيد محمدعلی رجايی )، “بهشت كوچك ما” (براساس زندگی شهيد دكتر سيدحميد قاضی ميرسعيد)، “ما همه سرباز بوديم” (خاطرات اسير آزاد شده مهدی تجر)، “زندگی نامه شهيد محمدحسين عدالتخواه”.

“ما همه سرباز بودیم” خاطرات اسیر آزاد شده مهدی تجر است که داوود بختیاری دانشور به رشته تحریر درآورده است. مهدر تجر در روستای خان ببین گرگان متولد می شود در 17 سالگی به سربازی نظام وظیفه در می آید و پس از گذراندن مراحل آموزشی وارد جبهه می شود در یکی از عملیات ها دو پایش را ازدست می دهد و سپس توسط نیروهای عراقی به اسارت در می آید و پس از تحمل سال ها اسارت و شکنجه به وطن بازمی گردد. تجر دو پا ندارد اما می داند چطور از دستانش استفاده کند. تجر دبیر است و روی صندلی چرخدار پای تخته سیاه کلاس می ایستد و درس می دهد. دفتر خاطراتش را باز کرده و به یاد روزهایی افتاده که در دبیرستان خان ببین درس می خوانده، به یاد روزهای سربازی اش و گروهبان بودنش، به یاد همرزمان شهیدش، به یاد مجروح شدن و قطع شدن دو پایش، به یاد دوران اسارتش این کتاب نمونه بارزی از صبر و تحمل انسانی است. انسانی که در همه حال صبرو تحمل خود را ثابت کرده در خدمت نظام، موقع گلوله خوردن و رنج و عطشی که ساعت ها همراهش بوده، شکنجه سربازان بعثی، و بیمارستان های خالی از تجهیزات